Jong en oud

Het sterkste wapen in de klassenstrijd is de onderlinge verbondenheid van de slachtoffers van het kapitalistisch systeem. Het is niet voor niets dat de aanhangers van het kapitalisme er alles aan doen om die verbondenheid tegen te gaan. Tegenwoordig is het de mode om jong en oud tegen elkaar op zetten. De ouderen zouden leven op kosten van de jeugd, zo is de boodschap. Economen die het kapitalisme aanhangen komen met de meest ingewikkelde theorieën en berekeningen om dit te staven. Maar zelfs al zou het waar zijn dat de jeugd extra inspanningen moet leveren om het leven van ouderen draaglijk te maken, wat is daar dan op tegen? Veel ouderen hebben hun beste krachten immers ook gegeven om de jeugd een toekomst te bieden.

Het is een sprookje dat de AOW niet meer te financieren zou zijn. Indien het betalen van AOW-premie niet beperkt zou worden tot de eerste en de tweede belastingschijf, zouden ook de rijken meebetalen en dan kwam er veel extra geld voor de AOW ter beschikking.

De kern van de zaak is dat in een kapitalistisch systeem de mens er slechts toe doet als producent of consument. Karl Marx en Friederich Engels komen in het Communistisch Manifest tot de conclusie dat de mens voor de kapitalisten handelswaar is, net als alle andere waren. En uit die handelswaar zal de laatste cent geperst moeten worden. Vandaar de steeds toenemende dwang om mensen maar zo lang mogelijk te laten werken. Veel partijen, het CDA loopt hierin voorop, willen de pensioengerechtigde leeftijd flink verhogen. Overigens zal dat er in de praktijk meestal toe leiden dat mensen na hun 65e zonder werk zullen zitten maar geen pensioen en/of AOW zullen ontvangen. De vraag naar oudere werknemers is immers uiterst laag, zelfs in tijden van economische voorspoed. Deze mensen zullen dan aangewezen zijn op de bijstand.

Ouderen die niet meer produceren en het als consument ook laten afweten, zijn al helemaal de klos. Als ze ook nog eens hulpbehoevend worden, ziet hun leven er bepaald niet hoopvol uit. Men houdt wel grote verhalen over het zo lang mogelijk zelfstandig blijven van ouderen, maar in de praktijk is de thuiszorg, waar deze ouderen op zijn aangewezen, één grote puinhoop. De invoering van de zogenaamde marktwerking zet de verleende zorg onder druk en veroorzaakt constante spanning en onrust onder het personeel. Gemeenten laten zich over het algemeen dwingen op zoek te gaan naar de thuiszorgonderneming die het laagst inschrijft. De kwaliteit van het geleverde werk doet niet ter zake.

Bij inschrijvingen voor thuiszorg gaat de VCP niet voor de onderneming die het goedkoopst is. Kwaliteit staat voorop. Dat geldt ook voor andere Wmo-voorzieningen. Desnoods wordt de Wmo aanvullend gefinancierd.

Het is nu al te voorzien dat, wil de oudere generatie een menswaardig bestaan kunnen leiden, er veel en veel meer verzorgend en verplegend personeel nodig is dan nu wordt opgeleid.

Dat brengt ons dan bij de jeugd. Opleidingen komen steeds meer in het teken te staan van de vraag naar werknemers die winst kunnen opleveren voor het kapitaal. Er wordt niet gekeken naar de reële behoeften van de samenleving. Er wordt nog minder gekeken naar persoonlijke interesses en ambities van jeugdigen.

En die opleidingen moeten dan ook nog zo goedkoop mogelijk. De jeugd wordt samengedreven in kolossale onderwijsinstellingen waarin ieder individu ten onder gaat. Er wordt, vooral door PvdA-ministers, al decennia lang geëxperimenteerd met nieuwe onderwijsmethoden die allen één ding gemeen hebben: ze beloven goedkoper onderwijs. Dat deze methoden door specialisten als regelrechte rampen worden gekwalificeerd, doet voor de PvdA-regenten niet ter zake. Maar het is al wel zover dat er onderwijzers voor de klas staan die zelf niet kunnen rekenen!

De openbare lagere scholen in Oldambt, die enkele jaren geleden in een speciale stichting zijn ondergebracht, wordt structureel geld onthouden. Toen het bestuur van de Stichting Openbaar Onderwijs Oost-Groningen daarover aan de bel trok en aangaf dat men op termijn niet uitkwam met het ter beschikking gestelde geld, deden de regenten niets anders dan verwarring zaaien. Wel werd duidelijk dat de gemeenteraad zichzelf door de juridische constructie waarvoor gekozen is grotendeels buitenspel heeft gezet.

De VCP wil een ruimere financiering voor de Stichting Openbaar Onderwijs Oost-Groningen. De VCP keert zich tegen fusies in het onderwijs. Ieder dorp zijn eigen lagere school!

De VCP stelt het bijzonder onderwijs niet ten achter bij het openbaar onderwijs. Met name de hetze die de SP tegen het bijzonder onderwijs voert, wordt door de VCP krachtig van de hand gewezen.

Het woonplan Oldambt heeft weinig te bieden voor zowel ouderen als jongeren. Uit onderzoek is gebleken dat ouderen uit de gemeenten Scheemda en Reiderland het liefst in hun eigen dorpen willen blijven wonen. Toch blijkt, volgens het woonplan zelf, dat ze in belangrijke mate vertrekken. De conclusie mag duidelijk zijn, het aanbod aan seniorenwoningen sluit niet aan op de vraag.

In het woonplan wordt ook geconstateerd dat jongeren massaal Oldambt verlaten. Dat zal vele oorzaken hebben, maar het gebrek aan passende huisvesting voor jongeren is één van die oorzaken. Dat laatste wordt in het woonplan zelf geconstateerd. Maar het gehele woonplan biedt geen enkel zicht op een oplossing. Men constateert een probleem en daar blijft het bij.

Uit de problemen met de huisvesting in Oldambt blijkt maar weer eens dat jong en oud in hetzelfde schuitje zitten. Men heeft alle oog voor Blauwestad-miljonairs die maar niet willen komen. De eigen bevolking moet voor zo'n Blauwestad betalen, maar heeft het nakijken als het om de eigen huisvesting gaat.

De VCP wil geen geld en energie besteden aan de Blauwestad. Alle beschikbare middelen zullen moeten worden ingezet om de huisvestingsproblemen van jong en oud in Oldambt op te lossen.

Het is opvallend dat uit een onderzoek onder de jeugd uit Oldambt blijkt dat er al op jonge leeftijd zorgen bestaan over de oude dag. Een groot deel van de jeugd laat zich dus geen zand in de ogen strooien.

JONG EN OUD
SOLIDAIR