Gezondheidszorg

Sinds het invoeren van marktwerking is het in de gezondheidszorg alleen maar bergaf gegaan. In plaats dat professionals vaststellen welke zorg vereist is, maken de zorgverzekeraars in toenemende mate de dienst uit. Voor samenwerking tussen verschillende zorginstellingen is een vernietigende concurrentie in de plaats gekomen. Hele ziekenhuizen gaan failliet tengevolge van wanbeheer. De managers die zich met deze praktijken schandalig verrijkt hebben, vertrekken naar andere lucratieve baantjes. Patiënten en personeel zitten met de brokken. Ondanks alle beloften dat de kosten van de gezondheidszorg door marktwerking zouden dalen, zien we het tegendeel. Personeel in de gezondheidszorg wordt in toenemende mate gedwongen vanuit economische motieven te denken en te handelen. De meest pietluttige handelingen moeten geregistreerd en verantwoord worden. Beroepsethiek is een vies woord geworden. De patiënt staat niet meer centraal maar is gedegradeerd tot handelswaar, moet vernederende procedures doorlopen en zich ook nog eens de peperdure reclamecampagnes van zorginstellingen laten aanleunen.

Gemeenten hebben maar weinig invloed op de inrichting van de gezondheidszorg. De verwoestende marktwerking in de gezondheidzorg kan op gemeentelijke niveau geen halt worden toegeroepen.

Via de Wet maatschappelijke ondersteuning kan wel op enkele onderdelen van de gezondheidszorg gemeentelijk beleid worden gevoerd. In het hoofdstuk over de werkgelegenheid gaven we al aan dat het praktijk is zo weinig mogelijk geld aan Wmo-voorzieningen uit te geven. Op dit moment is het zo dat geen enkele onderneming die werkzaam is in de thuiszorg voldoende overheidsgeld ontvangt. Schoonmaakbedrijven voeren nu de boventoon in deze sector. Zonder een kwaad woord te willen zeggen over schoonmaakwerkzaamheden moet het toch wel duidelijk zijn dat deze ontwikkeling ten koste gaat van de kwaliteit van de zorg. Schoonmakers zijn nu eenmaal niet opgeleid in het begeleiden van hulpbehoevenden. (Als ze dat wel zijn, dienen ze daar ook naar betaald te worden en niet te worden afgescheept met het loontje van een Alfahulp.)

De VCP is voor kwaliteitsverhoging van de Wmo-voorzieningen. Deze kwaliteitsverhoging kan niet plaatsvinden zonder hogere gemeentelijke uitgaven. De eigen bijdragen moeten naar het laagst mogelijke wettelijk niveau.

Indirect kan de gemeente op het terrein van gezondheidszorg positieve invloed uitoefenen door bij het opstellen van beleid rekening te houden met preventie en ondersteuning. Dat begint dan al bij de inrichting van scholen. Maar ook bij de inrichting van buurten en keuze van type woningen zal met dit aspect rekening gehouden kunnen en moeten worden.

In het kader van gezondheidzorg verdienen mensen met psychiatrische ziektebeelden aparte vermelding. Zeker wanneer psychiatrische ziektebeelden opvallend zijn en storend voor derden zien we een toenemende trend tot veroordeling en uitsluiting. De PVV gaat zelfs al zover psychiatrische patiënten tot "voorwaardelijke burgers" te bestempelen. Het blijft vaag wat met die term bedoeld wordt, maar duidelijk is dat de PVV mensen met een psychiatrisch ziektebeeld als een aparte categorie mensen ziet die minder rechten hebben dan andere mensen of die misschien zelfs wel geheel zonder rechten door het leven moeten. Dat alcoholisme, waar één van de PVV-Tweede Kamerleden mee behept is, ook tot de psychiatrische ziektebeelden behoort, wordt dan voor het gemak maar even vergeten.

Het onbegrip voor psychiatrische ziektebeelden neemt bij sociale diensten eerder toe dan af. Het hulpverleneraspect, dat vroeger deel uitmaakte van de sociale dienst, is geheel verdwenen. Het gevolg is dat er onmogelijke eisen worden gesteld aan psychiatrisch patiënten. Dat resulteert dan vaak in het geheel weigeren van een uitkering. Ook professionele organisaties kunnen deze gang van zaken bij sociale diensten niet doorbreken. Ze moeten toezien dat hun behandelplannen geen kans van slagen hebben omdat het hun cliënten aan de meest primaire levensbehoeften ontbreekt. De cirkel is dan rond: door psychiatrische problematiek is er geen inkomen meer en door het gebrek aan inkomsten kan de psychiatrische problematiek niet worden opgelost.

De VCP stelt zich op het standpunt dat de IGSD (straks weer gemeentelijke sociale dienst) een belangrijke taak heeft op het gebied van de geestelijke volksgezondheid. Psychiatrische problemen mogen nooit een reden zijn om een uitkering te weigeren of te korten.