Oldambt, 26 mei 2011 - Een van de eerste agendapunten van een vergadering is het vaststellen van de agenda. Dat gebeurde dus ook gisteravond tijdens de raadsvergadering van de gemeente Oldambt. Het ging onmiddellijk om de vraag of twee onderwerpen al dan niet terecht op de agenda stonden. Na twintig minuten oeverloos geklets was men eruit. De onderwerpen gingen van de agenda af en worden aan de agenda van een volgende raadsvergadering toegevoegd. Dat schiet dus lekker op.

Waarom gebruikt men die twintig minuten niet om de onderwerpen af te handelen? Voor een deel ligt dat aan die onderwerpen zelf. Het gaat over het bestuursakkoord dat door de Vereniging van Nederlandse Gemeenten met de regering is gesloten en dat door de gemeenten bekrachtigd moet worden. Zoals bekend houdt dat bestuursakkoord in dat de gemeenten meer taken krijgen maar niet het daarbij behorende geld. Het tweede onderwerp betreft een voorstel om 4 miljoen op de gemeentebegroting te bezuinigen. Vooral de zich links noemende coalitiepartijen hebben het moeilijk met deze onderwerpen. Ze hebben hun kiezers beloofd een beleid te voeren dat niet ten koste gaat van de gewone mensen. Maar met het beleid dat ze nu daadwerkelijk uitvoeren knijpen ze de gewone mensen af en bevoordelen ze de kleine groep die toch al te veel heeft. Het is een dilemma waar ze niet uitkomen. Afgelopen zondag probeerde PvdA-partijleider Cohen zich in het programma Buitenhof van dit dilemma te bevrijden. Het liep uit op een zielige vertoning.

Cohen, en met hem de linkse coalitiepartijen in de gemeente Oldambt, begrijpen drommels goed dat ze geen riant betaalde wethoudersbaantjes kunnen innemen en tegelijkertijd een vuist kunnen maken tegen Den Haag. Wie die vuist naar Den Haag wil maken, zet immers per definitie zijn wethoudersbaantje op het spel. Dat laatste zullen de coalitiepartijen echter nooit doen. In hun beperkte denkwereld is zo'n wethouderspost immers een kroon op een politieke carrière. Het vult de portemonnee en streelt de ijdelheid. Als het er op aan komt, kiezen ze rücksichtslos voor hun eigen hachje, ten koste van de gewone Oldambtster bevolking. En dat moment dat het er op aan komt, proberen ze dan zo veel mogelijk voor zich uit te schuiven. Alsof dat iets helpt.

Als er al een lijn in de chaos te ontdekken valt, dan was het het constante gepingpong tussen een deel van de raad en het college. Het college krijgt het verwijt niet met voorstellen te komen en als het college met een voorstel komt, moet het maar weer van de agenda. Toen VVD'er Menger voor de zoveelste keer weer eens het college om een voorstel verzocht, stelde fractievoorzitter Engel Modderman van de VCP hem de vraag waarom de VVD dat voorstel zelf niet op papier zette. Dat leidde bij de VVD tot grote verlegenheid.

Wat ook opvalt is dat er nauwelijks iets wordt afgerond tijdens raadsvergaderingen. Bijvoorbeeld de kwestie Boon. Wethouder Boon van GroensLinks heeft een column geschreven waarin hij de collegialiteit binnen het college openlijk doorbreekt. Hij toonde zich tegenstander van het nieuw

te bouwen cultuurhuisje. Dit standpunt was op zich geen verrassing. Hij liep al een tijdje bij de VCP te leuren om het onderwerp cultuurhuisje weer bespreekbaar te maken. De VCP laat zich echter niet voor het karretje van een GroensLinks-wethouder spannen. Laat hij bij zijn eigen partij aankloppen! De VCP bracht dit achterbakse gedoe van wethouder Boon wel naar buiten. En toen schreef hij maar die column. Met als gevolg dat de voorstanders van het cultuurhuisje in rep en roer waren.

De burgemeester trachtte daarop de kwestie op te lossen door in de krant DvhN te verkondigen dat wethouder Boon was teruggefloten en weer keurig in de pas liep. Dat is natuurlijk niet geloofwaardig. Tijdens de gehele verdere raadsvergadering regende het hatelijkheden richting wethouder Boon over zijn cultuurhuisje. Een burgemeester kan dan wel zijn autoriteit in de strijd willen werpen om aan dit soort kwesties een eind te maken, het zal hem niet lukken. Een consequente oplossing is wethouder Boon de laan uit te sturen of, op zijn minst, hem een andere portefeuille geven. Maar consequente oplossingen, daar hebben ze in de gemeenteraad van Oldambt nog nooit van gehoord.

Dat geldt ook voor die andere hete kwestie: de kwestie Engelage. Ook hier trachtte de burgemeester er op autoritaire wijze letterlijk een punt achter te zetten. Een misslag van de eerste orde! Er is namelijk geen kwestie Engelage. Weliswaar is het zo dat de fractievoorzitter van het CDA voor de rechter heeft staan liegen en zijn raadslidmaatschap verweeft met zijn zakelijke belangen, maar dat is een kwestie voor het CDA. Waar het om gaat is dat ambtenaren van de gemeente Oldambt er bij betrokken zijn. En als het aan de VCP ligt wordt dat tot op de bodem uitgezocht. Ook als dat tot gevolg heeft dat er in het ambtelijk apparaat koppen rollen. Er loopt al een onderzoek naar een inmiddels geschorste ambtenaar die kennelijk op eigen houtje uitgaven deed. Deze kwestie komt er nu bij. De VCP hoopt van harte dat het om incidenten gaat. Maar met hoop komen we er niet. Wanneer over enige tijd uit een reeks van incidenten zou blijken dat de bestuurscultuur van de gemeente Oldambt niet pluis is, zijn we verder van huis.

Wat de vergaderingen van de gemeenteraad van Oldambt zo saai maakt, is dat deze onderwerpen nooit echt op tafel komen. Het blijft bij gewauwel aan de oppervlakte. Vindt er nu een echte politieke discussie plaats over de noordelijke vaarverbinding? Tot uit den treure wordt er over gezeverd. Wethouder Zwiers staat van de zenuwen achter het spreekgestoelte te dansen omdat hij een spervuur aan technische vragen niet kan beantwoorden. Die vragen waren hem ook al in een raadscommissievergadering gesteld. Toen wist hij de antwoorden niet. Hij weet die antwoorden nog steeds niet. Het PvdA-raadslid Geesink houdt hele verhalen waar geen mens naar luistert. Hij vindt hetgeen hij verteld zo interessant, dat het hem niet eens opvalt dat het toiletbezoek en het inschenken van koffie sterk toenemen zodra hij naar de microfoon grijpt. En de klok tikt verder. Uiteindelijk wordt er dan gestemd. D66 en VVD tegen de noordelijke vaarverbinding omdat het voorstel niet afdoende financieel onderbouwd is. VCP principieel tegen omdat belastinggeld niet in ruil voor nutteloze waterwegen in de overvolle zakken van projectontwikkelaars terecht moet komen. Maar de rest van de raad is voor. Daar gaan weer enkele tientallen miljoenen.

En toen was de tijd om. De voorzitter, die al een hele tijd moeite moest doen om zijn gapen te onderdrukken, schoof de rest van de agenda maar door naar een volgende raadsvergadering. En de VCP'ers op de publieke tribune konden stoppen met poppetjes tekenen.