Kindsoldaat in Groningen

Enige tijd geleden las Commie een artikel in de krant waarin werd betoogd dat kindsoldaten in Afrika veelal beredeneerd kiezen voor een soldatenleven. De heersende mening in het westen is dat kinderen tot deze stap gedwongen worden. Nu liet de schrijver van het artikel de mogelijkheid van dwang wel open, maar voor het merendeel gaat het volgens hem om kinderen die verantwoordelijkheid voor zichzelf en vaak voor familieleden dragen en die dat waar maken door inkomsten te verwerven in een leger. Een directeur van War Child schreef daarop een woedende brief waarin hij betoogde dat er wel degelijk sprake was van dwang. Kindsoldaten hebben immers geen alternatieven. Volgens Commie hebben beide partijen wel een beetje gelijk.

Het ergert Commie echter dat dit soort discussies alleen maar gevoerd worden over situaties in Verweggistan. Waarom ageren die lui die zich zo druk maken om kindsoldaten niet in eigen land? De Nederlandse defensie heeft er immers geen enkel probleem mee om jeugdigen van 15 à16 jaar te benaderen voor een toekomstige baan in het leger. Onlangs werd er door het Noorderpoortcollege en het leger een samenwerkingovereenkomst gesloten. Op tv wordt uitgebreid reclame gemaakt voor baantjes bij defensie. Jonge uitkeringsgerechtigden die gedwongen worden zich te oriënteren op banenbeurzen kunnen niet om de stands van het leger heen. Ook in Nederland houdt het aantal aanmeldingen voor legerbaantjes gelijke tred met de hoogte van de werkloosheid. Bij hoge werkloosheidcijfers heeft het leger geen tekort aan rekruten. Zodra er normaal werk beschikbaar is, kiezen jongeren niet meer voor de strijdkrachten.

Met andere woorden, de stelling van de directeur van War Child over dwang bij gebrek aan alternatieven gaat ook op voor Nederland. Overigens is de toestand in de VS nog veel zorgwekkender. Goede opleidingen zijn in de VS onbetaalbaar voor mensen uit de lagere inkomensklassen. Zij hebben maar één mogelijkheid om verder te komen. Een contract met het leger garandeert hun een opleiding waar ze in de burgersamenleving iets mee kunnen. Maar dan moeten ze wel eerst een aantal oorlogssituaties zien door te rollen. En dat valt nog niet mee! Het gaat niet alleen om de doden en de invaliden. Ook al is een fotorapportage over jonge mensen met afgerukte ledematen die onlangs in de NRC verscheen nog zo schokkend, we moeten ons er van bewust zijn dat bijna geen medewerker van defensie ontkomt aan psychische schade ten gevolge van oorlogsgeweld. De realiteit is dat een baan bij het leger een jongere geen kansrijke toekomst biedt in de burgersamenleving. Het is eerder het tegenovergestelde. Een aantal jaren in het leger sluit jongeren voor goed af van de samenleving. Hen wacht een bestaan in de goot!

Commie is geen pacifist. Het kan heel verstandig zijn om terug te slaan als je geslagen wordt. En er bestaan wel degelijk rechtvaardige oorlogen. Maar wie in een ver land gaat vechten voor de belangen van het westers kapitaal vraagt om problemen voor anderen maar zeker ook voor zichzelf. Commie vindt het een schandaal dat in Nederland via reclame en scholen jonge mensen in de val worden gelokt. In plaats van "flexibel" en "competentiegericht" het oriëntatiejaar Koninklijke Landmacht aan te bieden, zou het Noorderpoortcollege de roman "Im Westen nichts Neues" van Erich Maria Remarque op de literatuurlijst voor de leerlingen kunnen plaatsen. Uit dat boek, niet voor niks door de Nazi's verboden en verbrand, leert een mens wat oorlog is.